حضرت علی علیه السلام؛ انسان کامل

یا علی نام تو بردم؛ نه غمی ماند و نه همّی، بابی انت و امّی

گوییا هیچ نه همّی به دلم بوده نه غمّی، بابی انت و امّی

تو که از مرگ و حیات این همه فخری و مباهات، علی ای قبله حاجات

گویی آن دزد شقی تیغ نیالوده به سمّی، بابی انت و امّی

گویی آن فاجعه ی دشت بلا هیچ نبودست درِ این غم نگشودست

سینه ی هیچ شهیدی نخراشیده به سمّی، بابی انت و امّی

حق اگر جلوه ی با وجه أتَمّ کرده در انسان کان نه سهلست و نه آسان

به خود حق که تو آن جلوه ی با وجه أتَمّی، بابی انت و امّی

منکِر عید غدیر خم و آن خطبه و تنزیل، کر و کور است و عزازیل

با کر و کور چه عید و چه غدیریّ و چه خُمّی، بابی انت و امّی

در تولا هم اگر سهو ولایت! چه سفاهت اُف بر این شَمّ فقاهت

بی ولای علی و آل، چه فقهی و چه شمّی! بابی انت و امّی

تو کم و کیف جهانیّ و به کمبود تو دنیا، از ثَری تا به ثریّا

شَر و شورست و دگر هیچ نه کیفیّ و نه کمّی، بابی انت و امّی

آدمی جامع جمعیت و موجود أتَمّست گر به معنای أعَمّست

تو بِهین مظهر انسان به معنای أعمّی، بابی انت و امّی

چون بود آدم کامل غرض از خلقت عالم پس به ذریه آدم

جز شما مهدِ نبوت نبُوَد چیز مهمی، بابی انت و امّی

عاشق توست که مستوجب مدحست و معظّم، منکرت مستحق ذَم

وز تو بیگانه نیرزد نه به مدحی و نه ذمّی، بابی انت و امّی

بی تو ای شیر خدا سبحه و دستار مسلمان، شده بازیچه ی شیطان

این چه بوزینه که سرها همه را بسته به دمّی بابی انت و امّی

لشکر کفر اگر موج زند در همه دنیا همه طوفان همه دریا

چه کند با تو که چون صخره ی صمّا و اصمی، بابی انت و امّی

یا علی خواهمت آن شعشعه ی تیغ زرافشان هم بدو کفر سرافشان

بایدم این لَمَعان دید و ندانم به چه لِمّی، بابی انت و امّی